[BLOG] อยู่เชียงใหม่ ไปเกาหลี– ทัวร์นรก…แต่ดันตกหลุมรัก ตอน 2

        หลังจากตอนที่ 1 ผมเริ่มหลงรักเกาหลี มินอาเดินออกมาส่งผมตอนตีสอง เราจับมือกันเดินออกมา ผมรู้สึกเป็นหนุ่มเกาหลีขึ้นมาทันที ผมต้องกลับแล้ว เธอต้องอยู่ปิดร้านตีห้า ผับเกาหลีปิดตีห้า ไม่เหมือนบ้านเรา เอ๊ะอ๊ะก็จะปิด จัดระเบียบสังคมเที่ยงคืนตีหนึ่งอยู่นั่นแหล่ะ เด็กหนุ่มสาวเกาหลีกินเบียร์กินเหล้าเมามันก็กลับเองแหล่ะ เมื่อรู้ตัวว่าเมาใครก็ต้องกลับ ผมเมาก็ต้องกลับ ใครเมาก็ต้องอยากกลับทั้งนั้น ใครจะไปนอนหน้าเธคหน้าผับ

ผมแลกไลน์เธอไว้ แต่มันเป็นภาษาเกาหลี ช่างมันเถอะ ภาษาอะไรก็น่าจะคุยกันได้  แล้วผมก็หลงทางครับ ผมเดินไปเรื่อยๆจนรู้สึกว่าไกลโรงแรมมามาก ผมเพลินกับแสงสีเกาหลีมากไปรู้ตัวอีกทีก็หลงซะแล้ว คนยืนสูบบุหรี่ คนเมาบรรยากาศมีไฟเป็นโคมๆ บางคนหิ้วปีกสาวๆเมาล้มลุกคลุกคลานบรรยากาศ เหมือนหนังฮ่องกงเลย ผมเห็นตำรวจเกาหลีขี่รถผ่านผมโบกเลยเข้าไปถามชื่อโรงแรมหาทางกลับ ตำรวจเกาหลีพาผมขึ้นรถไม่ได้ไปโรงพัก เขาพาผมมาส่งถึงหน้าโรงแรมเลยใจดีมาก ตำรวจเกาหลีไอเลิฟยูนะจ๊ะ ผมถึงเตียงได้หลับเป็นตาย

เสียงโทรศัพท์กระชากวิญญาณดังทะลุลงไปกลางหัวใจ ใจเต้นตุ๊บๆเจ็บหน้าอกใจหวิวบอกไม่ถูก คุณรู้รหัสลับหรือยัง 6 7 8  คุณต้องรู้แน่ๆ มอร์นิ่งคอล อาหารเช้า ล้อหมุน…

6 โมงเช้าคือ ตี 4 บ้านเรานะครับ สิ่งที่ช่วยได้ดีคือกาแฟดำเท่านั้นจริงๆ เรื่องที่ไกด์พูดบนรถประวัติเกาหลีเหนือ เกาหลีใต้ วัฒนธรรมเกาหลี ไม่ได้เข้าหัวผมเลย 555  ที่แรกที่เขาพามาคือกำแพงเมืองฮองซองประมาณนี้แหล่ะ มาดูกำแพง ผมเดินได้ครึ่งทางปวดขา ก็มานั่งรอที่ลานยิงธนู ผมเห็นกำแพงคิดถึงแต่ประตูท่าแพ 555 ผมเลยถ่ายรูปสักหน่อย ไหนๆก็มาแล้วมีทหารโบราณมาถ่ายด้วย

เป้าหมายต่อไป คือ สวนสนุกเอเวอร์แลนด์ ก่อนเข้าก็ถ่ายรูปหมู่ซะหน่อย

เห็นชุดสาวๆในทีมผมหรือยังครับ เธอจัดหนักจัดเต็มสาวเกาหลีมีอาย บางคนมีตาข่ายกันแมลงด้วย เธอบอกที่แก่งคอย สระบุรี เมืองกาญจน์ ไม่มีฟีลนี้ ถึงว่าทำไม ตม. เกาหลีถึงกักตัวไว้ ก็เล่นขนเสื้อผ้ามาเหมือนจะอยู่สักเดือน หลังจากจบทริป เรากลายเป็นเพื่อนในไลน์ที่ห่วงหาอาลัยกันมาก ไลน์ดังทั้งวันทั้งคืน 555

เกาหลีจัดวางการดักขายของที่ระลึกไว้ดีมาก ก่อนเข้าชมและหลังเข้าชม จะออกแต่ละที่ มีของขายตลอด พนักงานสวนสนุก ตื่นตัวตลอดเวลา

เขาจะโบกมือสองข้างตลอดเวลา ยืนอยู่ก็ต้องเต้นหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสมากเกิน เกินจนดูเหมือนคนบ้าทั้งผู้หญิงผู้ชาย ที่แรกที่เราเขาผู้ชายโบกมือ คือ บ้านผีสิง กลุ่มเราเข้าก่อนเลย  เห็นเขาโบกมือตื่นเต้น นั่งไปกำปืนในมือแน่น มีเสียงอะไรก็ตื่นเต้นไว้ก่อน ผมอยู่กับเจนนี่และน้องโฟกัส รถพาวิ่งจนกลับมาที่เดิม ไม่ได้ยิงผีสักตัวก็ไม่เข้าใจอะ  รู้ทีหลังว่ายิงโดนจุดสำคัญ ผีถึงจะออกมาผมบอกแล้ว มันโบกมือ หมุนไปมา มันบอกว่า ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ก็ยังเข้าไปกัน นึกถึงเมียงู ขึ้นมาจับใจ


ที่นี่ทุกที่จะมีฮีตเตอร์หน้าตาแบบนี้

ที่ที่ผมเสียเงินซื้อคือบ้านลูกกวาด จริงครับ ผมชิมลูกกวาดและขนมเขาเยอะมาก จนอายน้องคนขาย ก็เลยตักรวมๆ มาแจกคนในคณะไป 5,000 วอน

นั่งรถ ดูสัตว์ซาฟารี สัตว์ไม่น่าตื่นเต้นเท่าคนนำชม แม่งพูดเร็วใส่อารมณ์ได้มันส์สุดๆ สั่งยีราฟมาหาได้อีกด้วย เก่งจริงๆ ถัดมาก็ล่องแก่ง มีจระเข้กับงูปลอมรูปปั้นไว้หลอกคนด้วย Create สุดๆ 5555

ห้องน้ำในสวนสนุกสะดุดตาผมอย่างแรง  มีห้องน้ำพ่อกับลูกจูงมือกันไปนั่งขี้พร้อมกัน ไม่ต้องกลัวลูกหลง Create สุดๆนวัตกรรมแปลกใหม่ที่เก๋และน่ารักมาก น่ามาทำไว้ที่ห้างบ้านเราเป็นอย่างยิ่ง เด็กๆจะได้ไม่หลงไม่หายตัว

ผมเล่นเครื่องหวาดเสียวอย่างเดียวคือรถไฟฟ้าเหาะ หลับตาเสียวท้องน้อยแป๊ปเดียว อ้าว! จบซะละ เจอเฮอร์ริเคนห้อยหัวผมขอบายครับ คนแฮงค์เบียร์และนอนไม่พออย่างผม น่าจะมีอ้วกเป็นของแถมแน่ๆ

อาหารเที่ยงตอนบ่ายหน่อยๆ คือ หมูกระทะของแท้ บุญมีจะคอยเอาหมูแผ่นใหญ่ๆย่างแล้ว ใช้กรรไกรตัดให้ทุกโต๊ะ ผมไม่ชอบกินหมูกระทะเลยในชีวิต ขนาดมีเพื่อนเปิดร้านหมูกระทะเจ้าดังในเชียงใหม่ ผมยังแค่เล็มๆแต่ที่นี่ผมกินด้วยความเอร็ดอร่อยจริงๆ หมูนุ่มหมักเข้าเนื้อ ผักถั่วงอกดอง เข้ากันสุดๆ น้ำซุปก็อร่อย กินกับเบียร์ เกาหลีสุดยอดเลย

นอนหลับในรถทัวร์มา 1 ตื่น เขาก็พาเรามาหมู่บ้านฝรั่งเศสใกล้สนามบินอินซอน ที่นี่ผมได้ลองขนมปังกระเทียม สั่งกาแฟ จ่ายเงินรับจานรอง คิวเป็นเหมือนที่รองแก้วเวลาของเราเสร็จมันจะดังอึดๆๆ ให้คุณไปรับของที่สั่ง ไม่มีเสิร์ฟช่วยตัวเอง ที่นี่ผมได้ลองสาโทเกาหลี คือเหล้าข้าวของบ้านเขา กินกับน้องเจนนี่กับลุงทูน น้องนัยมันส์โคตร ปลาหมึกครับ ปลาหมึกแห้ง 1 แพ็ค 15,000 วอน ลองปิ้งกินก่อนเห็นแล้วน่าอร่อย แต่โคตรเหนียวเลย เคี้ยวจนปวดเหงือก

ออกจากหมู่บ้านก็เข้าสู่โรงงานสาหร่ายและกิมจิสนุกสนานกับการทำกิมจิ ซื้อสาหร่ายฝากเพื่อนๆ ก็ขึ้นไปใส่ชุดฮันบก จินตนาการว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้มีเมียหลายๆคน เพราะชีวิตจริงทำไม่ได้ 555


สักพักก็ได้เวลาอาหารค่ำใกล้ๆ กันเลย อาหารเป็นสไตล์บุฟเฟ่ต์มีผัก มีวุ้นเส้นผัด สังเกตดูทุกคนกินน้อย เพราะล่อหมูย่างเกาหลีมาเต็มที่ 5555 กินเสร็จต้องเก็บจานเองครับเขาใช้คนคุ้มมากฝึกนิสัยที่ดีจริงๆ

และแล้วที่ๆผมรอคอยในการมาเกาหลี คือกรุงโซล คือผมอยากไปเต้นมาก ดูเน็ตมาอย่างดีคือเธคเกาหลี เอ็นบีคลับ ดูจนจำได้ รถทัวร์พามาจอดพัก  คือเมืองกิมโป โอ้!แม่จ้าว มันคือรังสิตของไทยแลนด์นี่เอง เวลาจะเข้าไปสีลม ต้องจ่ายค่าแท็กซี่ราวๆ 19,000 วอน 600 กว่าบาทไทย  แต่โรงแรมที่นี่สวยคุ้มเกินราคาทัวร์มาก โรงแรมชื่อลาลือ ในภาษากาหลี  ภาษาอังกฤษคือ L’Art  ตอนเมาผมเรียก ลอริเอะ 555 พนักงานช่วยเรียกแท็กซี่ให้ เขาน่ารักมาก ช่วยเรียกเขียนสถานที่ที่เราจะไปให้ เขียนขากลับให้ ไม่ถึง 5 นาทีรถก็มา ผม Want มาก กรุงโซล ผมอยากเจอ…..

สามสิบนาทีรถมาจอดท่ามกลางดงนักศึกษามหาลัยแหล่งเดินเที่ยวและร้านเหล้า คือ ฮงเด เค้าขายไก่ทอด มีขนมปลาในหนังกวนมึนโฮ ผมเดินอย่างเพลินเพลิน แล้วผมก็แวะผับแรก เป็นผับชื่อ ฮ่องกงบาร์ มีแต่หนุ่มสาวเกาหลีเต็มร้าน ทุกโต๊ะมีเหล้าโซจู สาวๆก็ยก หนุ่มๆก็ยก คุยกันเสียงดัง ไม่มีชนข้ามโต๊ะ กินใครกินมัน กินเสร็จจะกลับก็ถือบิลมาจ่ายเอง บิลแรกผมหน้าตาแบบนี้

ไม่ไหวกินเบียร์ที สองสามหมื่นจนตาย 555 หลังจากนั้น ผมก็ไปต่อที่  [email protected] CLUB ค่าเข้า 10,000 วอนแต่ผมไม่ได้จ่าย คนน้อยเลยเดินออกมา

ที่ๆผมตั้งใจมาก จะเข้าที่นี่  NB2 Club ยืนรอคิวเตรียมพาสปอตไว้โชว์ เข้าแถวแต่การ์ดเขาไม่ให้เข้า อายุเกิน 30  มันไม่ให้เข้า กูจะบ้าตาย! ผับเชียงใหม่ไม่ให้เด็กเข้าผับเกาหลีเกิน 30 มันไม่ให้เข้า ฝันสลายดอกฝ้ายบาน

ซื้อเบียร์มากินย้อมใจ กลับสิครับจะอยู่ทำแปะอะไร ขากลับเมาหนัก บอกแท็กซี่ ลาลือเป็นลอลิเอะ  แม่งแท็กซี่เอาจริงพาหลง กว่าจะหาทางกลับเจอ วนทางลอดข้ามทางด่วน ผ่านทะเลสาบ เมื่อกี้มันอยู่ขวามือ พักเดียวมันอยู่ซ้ายมือทะเลสาบอันเดิมกูจำไฟสาดน้ำได้ อีลุงมึงพากูวนเหมือนแท๊กซี่เมืองไทยละ ค่าแท็กซี่ ขึ้นไป 34,000 วอน ผมแย้งไปเล่นๆ บอกตอนมา แค่ 19,000  ลุงแท็กซี่เกาหลี ทำหน้าโง่ๆงงๆ รับแบงค์ 50,000 วอนไป ทอนมา 30,000 คิดแค่ 20,000 วอน มีคุณธรรมมาก กูก็อายสิครับ บอกผิดแต่แกพาวนหลงรับผิดชอบคิดเงินแค่นี้ ถ้าแท็กซี่เมืองไทยละมึง ไม่อยากจะคิด ซื้อเบียร์ซัปโปโรพรีเมี่ยม ขึ้นห้อง 2 กระป๋อง ที่บ้านเราขาย 240 บาท ที่เกาหลีขายแค่ 90 บาทไทยถูกมาก เพิ่งรู้เกาหลีกับญี่ปุ่นใกล้กันมาก ค่าเครื่องสามสี่พันก็ถึงแล้ว เบียร์เลยถูก อากาศเหลือ -1 องศาหนาวมาก ลมพัดมาแต่ละทีหนาวสะท้านทรวง  แต่ผมชอบมาก ชอบเกาหลีตอนนี้มาก หลงรักอากาศที่นี่ เดินจิบเบียร์ โต้ลมหนาว เดินสวนสาวเกาหลี โปรยยิ้มให้เขาไปทั่วเขาหนาวเขาไม่ยิ้มตอบ

ผมกลับรู้สึกรักความมีระเบียบและการไม่เอาเปรียบคดโกงของพลเมืองที่นี้ ชอบใจที่สุดคือห้องน้ำนั่งปุ๊ปตูดอุ่น ปั๊ป  ผมรักเกาหลีจัง….อันยองอาเซโย…Toilet ไอเลิฟยู (อ่านต่อตอน 3) 

ท่านใดมีที่เที่ยวเจ๋งๆในต่างแดน แนะนำเข้ามาได้ อย่าลืมแวะมา Comment มาแชร์ให้เจ๋งได้รู้ตามช่องด้านล่างหรือ

  

เจ๋งจะตามไปรีวิวอย่างทันท่วงที

Relate Posts :

ถุยชีวิต

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineถุยชีวิต จากกล่องข้อความ ช่วงเวลาที่ ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ ว่าเราต่างรู้สึก ทุกคนล้วนแล้วแต่รับรู้ ในอารมณ์ และความรู้สึกแสนซับซ้อน และมีมากมาย พวกเรารับรู้ ถึงการมีอยู่ของสิ่งเหล่านี้ ตามแต่สถานการณ์ หรือช่วงเวลา ประเด็นก็คือว่าบางครั้ง เราจะคิดว่าความซับซ้อนต่างๆกับเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามา ก็ทำให้ผู้ที่ประสบอนุมานได้ว่า มันช่างยุ่งเหยิง และวุ่นวาย ยากแก่การจัดการคิดหาทางแก้ไข นั่นแหละฮะท่านผู้ชมฮะ  ช่วงเวลาที่เราสามารถพูดได้เต็มปากถึงความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างในว่า… ถุยชีวิต รสชาติที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนคุณอยากจะสำรอกทิ้งในทันใด ที่ได้ลิ้มรสมัน แต่ไม่เป็นไร นั่นแหละอีกรสชาติของชีวิต ที่เราก็ต้องลิ้มรสมันบ้างเป็น เพราะไม่มีทางเลยที่คุณจะรอดพ้นจากมันไปได้  หวานเป็นลม ขมเป็นยา  จึงเป็นสุภาษิตที่ดีสำหรับการประกอบบทความชิ้นนี้ เพราะบางที “ความหวาน” มันก็บังตา จนไม่อาจทำให้คุณนั้น มองอะไรได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และรอบคอบ แต่สุดท้ายนั้น เราทุกคน ไม่มีใครสามารถจะยัดทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาในชีวิตได้หมดหรอก เพื่อนเอ๋ย ไม่ว่าจะความหวาน หรือความขม บางทีบางสิ่งบางอย่างที่ผ่านเข้ามาก็เป็นเพียงรสชาติชีวิต โดยที่สุดท้ายคุณก็จะคายมันออกมา  เหลือเพียงไว้แต่รสชาติที่ติดอยู่ในปาก เพื่อจดจำว่า คุณจะไม่ยอมให้ รสชาติชีวิตแย่ๆ และความรู้สึกแบบนี้ […]

MidnightMessageBox

May 6, 2021

ฉันมักฝันถึง…

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineฉันมักฝันถึง… จากกล่องข้อความ ความฝัน อีกหนึ่งรูปแบบของการโหยหาในบางสิ่งบางอย่าง ทั้งการแสดงออกทางความรู้สึกนึกคิด กับเรื่องราวในเหตุการณ์ต่างๆผ่านเข้ามา  นั่นจึงทำให้ “I have a dream” ประโยคคลาสสิคสุดทรงพลัง Martin Luther King, Jr. ก็ดูจะเป็นอะไรที่ดี ที่จะเป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างความฝัน และความจริง ให้เป็นรูปธรรมจับต้องได้มากยิ่งขึ้น ซึ่งฉันเองก็มีเหมือนกันนะ ความฝันน่ะ  ฉันมักฝันถึง… “ฝันถึงวันพรุ่งนี้ เพื่อสิ่งที่ดีกว่า” ฉันมักฝันถึงอากาศ แสนบริสุทธิ์ ที่ใครต่อใครก็ต้องการสูดมันให้มันชุ่มปอด ไม่ว่าจะด้วยการกระทำที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หรือด้วยเทคโนโลยีเครื่องมือที่ช่วยลดทอนมลพิษ ฉันมักฝันถึงความปลอดภัย ที่ไม่ว่าคนที่รักในแสงตะวัน หรือสีสันในยามแสงจันทร์ จะได้รับมันในทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงของทุกวัน ฉันมักฝันถึงผู้คน ที่พร้อมใจกันลงถนน…มาเดินด้วยกันบนทางเท้านุ่มนวลจนคุณลุ่มหลงในการก้าวเดินโดยไม่จำเป็นต้องพึ่ง sneakers ที่ราคาบาดใจ ฉันมักฝันถึงรอยยิ้ม ของคนแปลกหน้า ที่พร้อมจะมอบมันให้กันและกัน ด้วยความจริงใจ ที่ไม่จำเป็นต้องแสแสร้งเพื่อความต้องการ และผลประโยชน์ส่วนตน ฉันมักฝันถึงเสียงหัวเราะ ของผู้คนที่มีความสุขไปกับชีวิต ประจำวัน กับชีวิตดีๆที่ลงตัวในทุกๆวัน ตามแบบฉบับของใครของมัน โดยที่ไม่มีปัจจัยหรืออะไรมากีดกัน โดยที่ทุกคนนั้นรู้ตนรู้หน้าที่ว่าต้องอะไร ภายใต้คุณภาพชีวิตที่แลกมาด้วยแรงกายแรงใจ […]

MidnightMessageBox

May 1, 2021

เฟ้นหาสีสัน ในวันที่หม่นหมอง

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineเฟ้นหาสีสัน ในวันที่หม่นหมอง กับเรื่องราว ในมุมมอง  จากกล่องข้อความ ของผู้คนมากมาย ยามวันที่ฟ้าฝน ไม่เป็นใจ ทำให้สีสันนั้น อาจหล่นหาย เมื่อสิ่งเหล่านี้ ได้ย่างกราย มาถึงใครบางคน  มันช่างเป็นอะไรที่ ไม่น่าดูชมเอาเสียเลย ว่าไหม? เราจะทำยังไงกันดีละทีนี้ “เพื่อนมนุษย์” จะยอมอ่อนข้อ ให้แก่มัน และปล่อยให้ “ช่วงเวลาเหล่านั้น หม่นหมองไปโดยปริยาย จริงๆหรือ?” ผมเองจึงมีความเห็นว่า มิควรเท่าไหร่  ที่จะปล่อยให้ สีสัน นั้นมลายจางหาย โดยปล่อยมันเอาไว้  และละเลยมันไป ให้ความ ครึ้ม อก ครึ้ม ใจ นั้นกัดกินภายใน แม้ว่า กาลเวลา จะช่วยให้สีสัน ย้อนคืนกลับมา  แต่คุณอาจต้องแลกมันมา ด้วยเวลาอันมีค่า ที่นานเกินไป จนคุณไม่สามารถกระทำสิ่งใด ได้แต่ปล่อยให้ นาฬิกา หมุนตามเข็มอย่าง ไร้ จุดมุ่งหมาย ต่อไป เพราะคงไม่มีใคร […]

MidnightMessageBox

April 16, 2021

5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog และ 5 ทางแก้ไข

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLine ถ้าใครได้ติดตาม blog ของผมมาบ้างในสมัยก่อนจะรู้ว่าผมอัพ blog ค่อนข้างจะสม่ำเสมอ แต่ในช่วงปีหลังๆมานี้จะขาดๆหายๆ โดยเฉพาะปีหลังสุดนี้ห่างไปนานเป็นปีเลย นั่นสิมันหายไปไหนทำไมไม่เขียนต่อ มันก็มีเรื่องราวหลากหลายที่เกิดขึ้นแต่ละคนก็คงจะต่างกันไป สำหรับผมคือ รู้อยู่แล้วว่าการเขียน blog มันดีแต่ก็ไม่ได้ทำ วันนี้เป็นวันหยุดยาวมีเวลาว่าง ก็เลยลองมาสำรวจตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันนะ 5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog ถ้าเขายังไม่ block ก็จะเขียนต่ออยู่นะ ไม่มีแรงใจ มันไปไหนหมด – มันรู้สึกหมดไฟ จากที่เคยอยากแบ่งปันทุกเรื่องทุกอย่าง มันรู้สึกเหนื่อยไปหมด ไม่รู้พลังมันหายไปไหน พลังคงไม่หมดแต่ใจมันหมด อารมณ์คือแบบท้อแล้ว หมดแรง เหนื่อย กูท้อละ ไม่เอาละ ไม่มีเรื่องจะเล่า เรื่องเศร้ามันเยอะ – ที่จริงมันก็มีเรื่องเล่าแหละ แต่มันกลายเป็นหมดความมั่นใจว่าจะเล่าดีมั้ย คือเหมือนเราเจอเรื่องที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะดีหรือแย่ จะเล่าดีมั้ยวะ บางเรื่องมันก็เกี่ยวกับคนอื่นด้วยไง เราก็เออคิดว่า ไม่เล่าดีกว่า ไม่อยากกระทบใคร ไม่อยากยุ่งกับคน มันเยอะไปสำหรับเรา ไม่เจอโควิด คิดไม่ถึงหรอก – มาถึงตอนนี้ (12.04.2021) เราเจอโควิดมาสามระลอกแล้วนะ แล้วธุรกิจของเรามันคือท่องเที่ยวซึ่งกระทบเต็มๆ […]

itong2go

April 13, 2021

“คำตอบ” ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLine“คำตอบ” ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว เรื่องของ คำตอบ เจ้าปัญหา กว่าที่มนุษย์เราจะสามารถเลือกได้  ก็ใช้วิธีการค้นหา ต่างๆ นาๆ ที่มีอยู่มากมายล้านแปด แล้วกว่าที่คนเราจะทำการค้นคว้า และนำมาซึ่งการ ตัดสินใจ เราใช้เวลากับมันไปเท่าไหร่ เพื่อเฟ้นหาข้อมูล ในการประกอบการตัดสินใจ ซึ่งแนวคิด และทฤษฎีมากมายที่หามาได้  ก็ใช้ว่าจะทำให้มันออกมาเป็น ผลลัพธ์ เพียงข้อเดียว ชีวิต ก็เช่นกัน มันแทบจะเป็นไป ไม่ได้เลย จริงๆที่เลือกอะไร ได้ง่ายๆ เพราะต่อให้ไม่ใช่คนคิดมาก อะไร แต่กว่าเราจะลงเอยในข้อไหน ก็ไม่เคยเป็นเรื่องที่ง่ายดาย เอาเสียเลย ขอเลือกข้อนี้ “เป็นคำตอบสุดท้าย”  อย่างที่ผู้เข้าแข่งขันต้องพูดในรายการ เกมโชว์ เขาทำกัน ประเด็นก็คือว่า ถ้าเป็นเกมส์โชว์ในรายการ มันก็คือกฎเกณฑ์ กติกา  ในการเข้าแข่งขัน ที่มีไว้ เพื่อสีสัน และความตื่นเต้น กระชากเรตติ้ง เท่านั้นแหละ แล้วไหนจะเรื่องของความ ลังเลใจ แบบที่เห็นกันใน ข้อสอบวัดระดับ การศึกษา  […]

MidnightMessageBox

April 3, 2021