แผ่นกระดาษบนฝาผนัง

เวลาที่คุณอยากจะบันทึกอะไรไว้ซักอย่าง เพื่อที่จะให้ความทรงจำ ไม่ถูกลบเลือนหายไป บางทีการที่เราเก็บมันไว้ในหัวสมอง อาจยังไม่ตอบโจทย์ใครหลายคน

แล้วคุณก็อาจเลือกใช้สิ่งของอย่างอื่น ที่ช่วยเป็นเครื่องมือ ในการการช่วยบันทึกเรื่องราวในอดีต อย่างเช่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ที่กลายเป็นไดอารี่ในความทรงจำ ไว้ในแผ่นกระดาษ

ภาพถ่ายที่ถูกบันทึกไว้ เป็นอะไรที่รู้สึกจับต้องได้มากกว่าภาพในความทรงจำ เพราะอย่างน้อยเราก็สามารถสัมผัสพร้อมกับนั่งจ้องมองมัน ดั่งการหยุดเวลาไว้ในรูปถ่ายใบหนึ่ง หรือแม้แต่สิ่งปลูกอย่างเช่นฝาผนัง ก็เป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน

“ฝาผนัง” เครื่องมือที่มนุษย์เราใช้เป็นเครื่องเตือนใจ และบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่โบราณกาล

กระทั่งจวบจนมาถึงปัจจุบัน ฝาผนังนั้น ก็ยังคงทำหน้าที่ของมัน ได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งสร้างสรรค์ศิลปะทั้งความกว้างขวางทางไอเดีย ไปจนถึงการแสดงเชิงสัญลักษณ์

บางที่อย่างร้านอาหาร ก็ใช้ฝาผนังในการบันทึกเรื่องราวของลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาเป็นจุดขายในการบริการ

ไปจนถึงฝาฝนังบ้านในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆของเรา ผมก็เป็นคนหนึ่ง ที่ใช้ผนังห้องนอนเล็กๆในการแต่งแต้มความทรงจำ

ผมเก็บสะสมของต่างๆที่เป็นเครื่องคลายความคิดถึง ที่มีต่ออดีตที่ผ่านมา เป็นเวลากว่าสิบปี แล้วไม่มีทีท่าจะแกะมันออกมา แม้แต่ชิ้นเดียว

เพราะเมื่อเราใช้เวลาอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แล้วเกิดเหนื่อยล้า เราก็แค่แก้ปัญหาโดยการเงยหน้าขึ้นมา เพื่อจ้องมองเรื่องราวในอดีตที่ถูกติดอยู่บนฝาผนัง อย่างจรรโลงและหวนนึกถึงคืนวันที่มีความสุข ของแต่ละชิ้นที่ถูกติดอยู่ที่ฝาผนัง

แต่ประเด็นสำคัญ คือผมนั้นไม่ได้จะพูดถึงการยึดติดอยู่กับอดีต แต่ผมกำลังบอกเล่าเรื่องราวของการจ้องมองความสุข ที่ถูกติดอยู่บน “ฝาผนัง”

“แค่มองมันก็อมยิ้มได้แล้ว อย่างไม่มีข้อแม้”

Share this post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email