โลกออนไลน์ของผู้เป็นแม่…

โลกออนไลน์ของผู้เป็นแม่…

โลกออนไลน์ของผู้เป็นแม่…

จากกล่องข้อความ

หลายครั้งที่ผมตลกตัวเอง กับรู้สึกไม่อินเพราะไม่เข้าใจ กับสิ่งที่สุภาพสตรีท่านนี้ ได้ขีดเขียน หรือแชร์อะไรลงไป ในโลกออนไลน์ 

อาจด้วยความต่างของช่วงวัย ที่ทำให้เราต่างก็ไม่เข้าใจ และไม่อินซึ่งกันและกัน ในหลายสิ่ง อย่างที่เราต่างเสพ หรือระบายมัน ผ่านสังคมออนไลน์

แต่แล้วโพสต์ล่าสุดของผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นแม่บังเกิดเกล้า ของผมเอง กลับมีอะไร ที่มากกว่าความสนใจ และความแตกต่างของช่วงวัย


เมื่ออยู่ดีๆ ก็มีแจ้งเตือนขึ้นมา

ว่าสุภาพสตรีท่านนี้ ได้มีการโพสต์เรื่องราว และแท็กผมในโพสต์นั้น

ด้วยความสงสัยว่ามันคืออะไร ไอ่เราก็เลยต้องไปดูเสียหน่อย ว่ามันคืออะไรยังไง

โดยสิ่งแรกที่ได้เห็นก่อนเลย นั่นก็คือรูปภาพมากมาย ก็คือผม กับพี่ชาย ในแต่ละยุคสมัย

ส่วนใจความของมันคืออะไร 

ผมก็ได้หยิบยกมาอยู่ในบทความนี้ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะผมเองที่ได้อ่าน ก็ไม่สามารถปล่อยไว้ ให้มันเป็นเพียงแค่โพสต์ในโลกออนไลน์ ได้จริงๆ

แม้ว่าอาจจะมีการปรับเปลี่ยนและเรียบเรียง แต่ก็เพื่อให้มันเข้ากับสไตล์ของ ลูกชายคนเล็กคนนี้ ที่ใช้นามปากกาว่า “กล่องข้อความเที่ยงคืน”


เราจะครอบครองลูกน้อย ไปได้นานเท่าไหร่?

เมื่อพวกเขากำลังวัยแรกแย้ม

วันที่พวกเขา ก้าวเข้าสู่สถานศึกษานอกบ้าน อย่างโรงเรียนอนุบาลเป็นวันแรก พวกเขาสวมชุดนักเรียนได้น่ารักที่สุดเลยแต่ก็ต้องเปรอะเปื้อนไปด้วย คราบน้ำตา เมื่อถึง โรงเรียน พวกเขาเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมออกจากอกคุณ คุณครูต้องมาอุ้มไป เจ้าตัวน้อยร้องไห้ และกรีดร้องเสียงดัง “แม่จ๋า แม่จ๋า!” แม้จะห่วงหาแต่ก็ต้องยอม ลูกห่างจากพ่อแม่เป็นวันแรก วันนั้นทั้งวันคุณเฝ้ารอให้ถึงตอนบ่าย เมื่อไปรับลูกที่โรงเรียน ลูกเห็นหน้าคุณก็รีบวิ่งเข้ามากอด พร้อมกับพูดว่า “แม่จ๋า หนูคิดถึงแม่จ๋าจังเลย ขอกอดหน่อย” ในเวลานั้น กอดลูก เหมือนกับกอดโลกทั้งใบ ไว้ในอ้อมแขน

แต่ผมไม่ร้องนะ แต่จำความได้ว่า ผนวกกับคำบอกเล่าจากผู้เป็นแม่ว่า คุณครูประจำชั้นเดินตามหาผมไปทั่วโรงเรียนเนื่องจากผมไม่ได้เข้าห้อง 


ซึ่งทุกท้ายพวกเขาก็พบว่าผมไม่ได้หนีไปร้องไห้ที่ไหน เพียงแต่ว่าผม ไปนั่งอยู่หน้าห้องเรียนของ ชาย ที่อยู่อนุบาลสาม เพื่อรอเขาออกมา เท่านั้นเอง

เมื่อพวกเขาโตขึ้นมาอีกนิด

ลูกเรียนประถมฯ ลูกเดินเข้าโรงเรียนเองโดยไม่ต้องให้คุณไปส่งถึงห้องเรียน มันช่างเป็นภาพที่น่าจดจำ ลูกของคุณเริ่มโตแล้ว วันนี้ลูกได้เริ่มต้นเปิดบันทึกชีงิตหน้าใหม่ของเขาแล้ว แต่ใครจะคาดคิด นี่เป็นก้าวแรกที่ลูกได้ก้าวเท้าออกจากชีวิตคุณ เป็นก้าวแรก เพราะลูกเริ่มชินกับการพรากจากคุณเป็นวันๆแล้ว และลูกก็ชอบไปโรงเรียน นี่เป็นชีวิตที่ลูกชอบ บางครั้งลูกก็บอกกับคุณว่า “แม่ ผมไม่ชอบอยู่บ้านเลย ผมไม่มีเพื่อนเล่น”

เมื่อพวกเขาโตขึ้นมาอีกหน่อย

ในยุคสมัยของ มัธยมศึกษา ที่พวกเขากำลัง วัยแก่นเลย บางคนก็จำเป็นต้องห่างบ้านไปโรงเรียนกินนอน บางทีเป็นเดือน หรือไม่ก็เป็นเทอมถึงจะกลับมาบ้านสักครั้ง เขาไม่ต้องพึ่งคุณอีกต่อไป บางครั้ง เขาก็ชอบจ้องคุณ เวลาที่คุณอยากช่วยทำอะไรให้เขา เขาจะบอกคุณว่า “ไม่ต้องหรอกแม่ เดี๋ยวผมทำเอง” 

เมื่อได้ยินประโยคนี้จากปากของเจ้าตัวน้อย คุณรู้สึกว่า คุณเริ่มหมดความสำคัญ หรือว่าลูกไม่ต้องการคุณแล้วกันแน่นะ! (ซึ่งนั่นก็อาจเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ สำหรับใครหลายคน) 

แต่ไม่เป็นไรมันหลายความว่าเจ้าหนูทั้งหลาย ได้เริ่มลุกขึ้นมาทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง กับความรับผิดชอบที่มากขึ้นตาม ระยะเวลา

เมื่อพวกเขาบรรลุนิติภาวะอย่างเป็นทางการ

เข้าสู้รั้วมหาวิทยาลัย กับการมีอิสระทีมากยิ่งขึ้น แต่พวกเขาก็ต้องแลกมันมากับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม เพราะพวกเขาจะไม่ได้ถูกเขี้ยวเข็ญ ได้มากเหมือนแต่ก่อนแล้ว ด้วยสภาพแวดล้อม ต่างๆใดๆ ไม่ที่ก็ไม่ได้มีอาจารย์ท่านใดจะมีเวลาว่างพอที่จะวุ่นวายกับลูกศิษย์ของพวกเขาได้รายบุคคลมากขนาดนั้น หรือแม้ทางบ้าน ที่อาจยังมีการจ้ำจี้จ้ำไช หรือวางกรอบต่างๆใดๆก็อาจไม่สามารถทำกับพวกเขาได้มากเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เพราะพวกเขาจะตั้งคำถามต่อสิ่งที่คุณชี้นำ หรือกระการบางอย่างกับพวกเขานั่นเอง

การกลับมาเยี่ยมบ้านปีละครั้ง สองครั้ง ก่อนหน้าที่พวกเขาจะกลับมาวันสองวัน ตู้เย็นที่บ้านแทบจะยัดอะไรใส่เข้าไปไม่ได้ เพราะคุณได้ทำการเตรียมของที่ลูกชอบไว้อย่างแน่นหน้า แต่เมื่อลูกกลับมา เขาก็อยู่กับคุณไม่กี่นาที จากนั้นเขาก็ก็แวะเวียนไปอยู่กับเพื่อนสมัยเด็ก ในเวลานี้ สิ่ลที่พวกคุณกลัวที่จะได้ยินที่สุดก็คือ “แม่ เย็นนี้ไม่ได้กลับมากินข้าวเย็น พ่อกับแม่กินไปเลยเน้อ ไม่ต้องรอครับ”

เมื่อพวกเขาได้มุ่งสู่มหาวิทยาลัยชีวิตอย่างเต็มตัว

ไปทำงานไกลบ้าน ปีหนึ่งจะกลับมาสักครั้งก็ยากเหลือเกิน..กว่าจะกลับมาได้สักครั้ง อยู่ไม่กี่วันก็ไป

สิ่งที่คุณรอคอยก็คือเสียงโทรศัพท์ หวังว่าปลายสายจะเป็นเสียงของเจ้าตัวน้อย ที่แม้จะบรรลุนิติภาวะไปแล้วกี่ปี ยังไงเจ้าตัวน้อย ก็คือเจ้าตัวน้อยในสายพวกคุณอยู่ดี และหวังว่าลูกจะพูดกับคุณว่า “แม่ ผมสบายดี แม่รักษาสุขภาพด้วยนะ” เพียงแค่นี้ ก็ทำให้คุณยิ้มแป้น และมีความสุขอย่างเหลือล้นแล้วจริงๆ

เมื่อพวกเขาได้สร้างครอบครัวของเขาเอง

การกลับมาเยี่ยมคุณก็ต้องแบ่งกับบ้านแม่ยายของอีกฝ่ายด้วย ครึ่งหนึ่ง การกลับมาเยี่ยมพ่อแม่ก็ลดน้อยลงไปอีก 

คุณต้องใช้เวลาอีกมาก กว่าที่นั้นจะเริ่มชิน และยอมรับตามโลกใบนี้ ที่ไม่เคยหยุดนิ่ง 


เมื่อเวลานั้น ได้มาถึงคุณก็กลายเป็นคนสูงวัยเฝ้าบ้านไปเสียแล้ว แถมไม่พอพวกคุณบางคน ก็อาจไม่ได้ ชอบใจในตัว นางคนนั้น หรือนายคนนี้ ที่กำลังจะเข้ามาเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเจ้าตัวน้อยของพวกคุณด้วยซ้ำ 

การเคารพการตัดสินใจของคนมนุษย์เราจึงเป็นสิ่งสำคัญ ที่เราทุกคนต้องมีมัน

แต่ว่าตอนนี้

สิ่งที่คุณอยากได้ยินมันมาก ถึงมากที่สุดจากเจ้าตัวน้อย ในคราบมนุษย์วัยกลางคน นั่นก็คือ “แม่ครับ ปีใหม่นี้ผมกลับบ้านนะ”

และเมื่อพวกเขาได้ให้กำเนิด “เจ้าตัวน้อย” ของพวกเขาเองล่ะ

คุณก็ไม่ใช่สมาชิกหลักในบ้านของเขาอีกต่อไป ครอบครัวของเขามี 3 หรือ 4ชีวิต ซึ่งเราก็จะไม่ใช่องค์ประกอบหลัก และพวกคุณ ก็ค่อยๆชินกับชีวิตแบบนี้เสียแล้ว

จะเริ่มชินกับพฤติกรรมนี้ เมื่อมีเวลาว่าง ที่คุณก็มักจะเปิดอัลบั้มรูปใบเก่า เพื่อนั่งดูภาพครอบครัวของคุณ ครอบครัวที่มีสมาชิกด้วยกันหลายชีวิต

แต่ประเด็นก็คือ

ไม่ว่าเจ้าตัวน้อยของพวกคุณจะไปโลดโผนอยู่ที่ไหน เขาก็ยังคงเป็นสมาชิกในบ้านแห่งความทรงจำ ที่อัดแน่นไปด้วยอารมณ์ และความรู้สึกที่มีมากมาย ในบ้านของเราตลอดไป

แต่ไม่เป็นไร

เพราะผลผลิตที่มีลมหายใจ ของพวกคุณ นั้นได้เลยเดินทางไปถึงจุดที่พีคที่สุดของกราฟชีวิตแล้วนั่นเอง


นั่นแหละฮะความในใจ ของผู้เป็น “บุพการี” ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ มันก็ไม่ได้จะอ้างอิง ถึงผมกับพี่ชาย เพียงเท่านั้น 

แต่กลับกัน คือสุภาพสตรีท่านนี้นั้น กำลังสื่อสาร ถึงเพื่อนมนุษย์ท่านอื่นด้วย เช่นเดียวกัน

แด่กาลเวลาที่ไม่อาจหวลคืน

แต่ชวนให้นึกถึง เพื่อย้อนวันวาน

ช่างเป็นสัจธรรม ที่มิควรมองข้าม

MidnightMessageBox

Relate Posts :

ถุยชีวิต

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineถุยชีวิต จากกล่องข้อความ ช่วงเวลาที่ ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ ว่าเราต่างรู้สึก ทุกคนล้วนแล้วแต่รับรู้ ในอารมณ์ และความรู้สึกแสนซับซ้อน และมีมากมาย พวกเรารับรู้ ถึงการมีอยู่ของสิ่งเหล่านี้ ตามแต่สถานการณ์ หรือช่วงเวลา ประเด็นก็คือว่าบางครั้ง เราจะคิดว่าความซับซ้อนต่างๆกับเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามา ก็ทำให้ผู้ที่ประสบอนุมานได้ว่า มันช่างยุ่งเหยิง และวุ่นวาย ยากแก่การจัดการคิดหาทางแก้ไข นั่นแหละฮะท่านผู้ชมฮะ  ช่วงเวลาที่เราสามารถพูดได้เต็มปากถึงความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างในว่า… ถุยชีวิต รสชาติที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนคุณอยากจะสำรอกทิ้งในทันใด ที่ได้ลิ้มรสมัน แต่ไม่เป็นไร นั่นแหละอีกรสชาติของชีวิต ที่เราก็ต้องลิ้มรสมันบ้างเป็น เพราะไม่มีทางเลยที่คุณจะรอดพ้นจากมันไปได้  หวานเป็นลม ขมเป็นยา  จึงเป็นสุภาษิตที่ดีสำหรับการประกอบบทความชิ้นนี้ เพราะบางที “ความหวาน” มันก็บังตา จนไม่อาจทำให้คุณนั้น มองอะไรได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และรอบคอบ แต่สุดท้ายนั้น เราทุกคน ไม่มีใครสามารถจะยัดทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาในชีวิตได้หมดหรอก เพื่อนเอ๋ย ไม่ว่าจะความหวาน หรือความขม บางทีบางสิ่งบางอย่างที่ผ่านเข้ามาก็เป็นเพียงรสชาติชีวิต โดยที่สุดท้ายคุณก็จะคายมันออกมา  เหลือเพียงไว้แต่รสชาติที่ติดอยู่ในปาก เพื่อจดจำว่า คุณจะไม่ยอมให้ รสชาติชีวิตแย่ๆ และความรู้สึกแบบนี้ […]

MidnightMessageBox

May 6, 2021

ฉันมักฝันถึง…

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineฉันมักฝันถึง… จากกล่องข้อความ ความฝัน อีกหนึ่งรูปแบบของการโหยหาในบางสิ่งบางอย่าง ทั้งการแสดงออกทางความรู้สึกนึกคิด กับเรื่องราวในเหตุการณ์ต่างๆผ่านเข้ามา  นั่นจึงทำให้ “I have a dream” ประโยคคลาสสิคสุดทรงพลัง Martin Luther King, Jr. ก็ดูจะเป็นอะไรที่ดี ที่จะเป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างความฝัน และความจริง ให้เป็นรูปธรรมจับต้องได้มากยิ่งขึ้น ซึ่งฉันเองก็มีเหมือนกันนะ ความฝันน่ะ  ฉันมักฝันถึง… “ฝันถึงวันพรุ่งนี้ เพื่อสิ่งที่ดีกว่า” ฉันมักฝันถึงอากาศ แสนบริสุทธิ์ ที่ใครต่อใครก็ต้องการสูดมันให้มันชุ่มปอด ไม่ว่าจะด้วยการกระทำที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หรือด้วยเทคโนโลยีเครื่องมือที่ช่วยลดทอนมลพิษ ฉันมักฝันถึงความปลอดภัย ที่ไม่ว่าคนที่รักในแสงตะวัน หรือสีสันในยามแสงจันทร์ จะได้รับมันในทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงของทุกวัน ฉันมักฝันถึงผู้คน ที่พร้อมใจกันลงถนน…มาเดินด้วยกันบนทางเท้านุ่มนวลจนคุณลุ่มหลงในการก้าวเดินโดยไม่จำเป็นต้องพึ่ง sneakers ที่ราคาบาดใจ ฉันมักฝันถึงรอยยิ้ม ของคนแปลกหน้า ที่พร้อมจะมอบมันให้กันและกัน ด้วยความจริงใจ ที่ไม่จำเป็นต้องแสแสร้งเพื่อความต้องการ และผลประโยชน์ส่วนตน ฉันมักฝันถึงเสียงหัวเราะ ของผู้คนที่มีความสุขไปกับชีวิต ประจำวัน กับชีวิตดีๆที่ลงตัวในทุกๆวัน ตามแบบฉบับของใครของมัน โดยที่ไม่มีปัจจัยหรืออะไรมากีดกัน โดยที่ทุกคนนั้นรู้ตนรู้หน้าที่ว่าต้องอะไร ภายใต้คุณภาพชีวิตที่แลกมาด้วยแรงกายแรงใจ […]

MidnightMessageBox

May 1, 2021

เฟ้นหาสีสัน ในวันที่หม่นหมอง

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLineเฟ้นหาสีสัน ในวันที่หม่นหมอง กับเรื่องราว ในมุมมอง  จากกล่องข้อความ ของผู้คนมากมาย ยามวันที่ฟ้าฝน ไม่เป็นใจ ทำให้สีสันนั้น อาจหล่นหาย เมื่อสิ่งเหล่านี้ ได้ย่างกราย มาถึงใครบางคน  มันช่างเป็นอะไรที่ ไม่น่าดูชมเอาเสียเลย ว่าไหม? เราจะทำยังไงกันดีละทีนี้ “เพื่อนมนุษย์” จะยอมอ่อนข้อ ให้แก่มัน และปล่อยให้ “ช่วงเวลาเหล่านั้น หม่นหมองไปโดยปริยาย จริงๆหรือ?” ผมเองจึงมีความเห็นว่า มิควรเท่าไหร่  ที่จะปล่อยให้ สีสัน นั้นมลายจางหาย โดยปล่อยมันเอาไว้  และละเลยมันไป ให้ความ ครึ้ม อก ครึ้ม ใจ นั้นกัดกินภายใน แม้ว่า กาลเวลา จะช่วยให้สีสัน ย้อนคืนกลับมา  แต่คุณอาจต้องแลกมันมา ด้วยเวลาอันมีค่า ที่นานเกินไป จนคุณไม่สามารถกระทำสิ่งใด ได้แต่ปล่อยให้ นาฬิกา หมุนตามเข็มอย่าง ไร้ จุดมุ่งหมาย ต่อไป เพราะคงไม่มีใคร […]

MidnightMessageBox

April 16, 2021

5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog และ 5 ทางแก้ไข

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLine ถ้าใครได้ติดตาม blog ของผมมาบ้างในสมัยก่อนจะรู้ว่าผมอัพ blog ค่อนข้างจะสม่ำเสมอ แต่ในช่วงปีหลังๆมานี้จะขาดๆหายๆ โดยเฉพาะปีหลังสุดนี้ห่างไปนานเป็นปีเลย นั่นสิมันหายไปไหนทำไมไม่เขียนต่อ มันก็มีเรื่องราวหลากหลายที่เกิดขึ้นแต่ละคนก็คงจะต่างกันไป สำหรับผมคือ รู้อยู่แล้วว่าการเขียน blog มันดีแต่ก็ไม่ได้ทำ วันนี้เป็นวันหยุดยาวมีเวลาว่าง ก็เลยลองมาสำรวจตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันนะ 5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog ถ้าเขายังไม่ block ก็จะเขียนต่ออยู่นะ ไม่มีแรงใจ มันไปไหนหมด – มันรู้สึกหมดไฟ จากที่เคยอยากแบ่งปันทุกเรื่องทุกอย่าง มันรู้สึกเหนื่อยไปหมด ไม่รู้พลังมันหายไปไหน พลังคงไม่หมดแต่ใจมันหมด อารมณ์คือแบบท้อแล้ว หมดแรง เหนื่อย กูท้อละ ไม่เอาละ ไม่มีเรื่องจะเล่า เรื่องเศร้ามันเยอะ – ที่จริงมันก็มีเรื่องเล่าแหละ แต่มันกลายเป็นหมดความมั่นใจว่าจะเล่าดีมั้ย คือเหมือนเราเจอเรื่องที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะดีหรือแย่ จะเล่าดีมั้ยวะ บางเรื่องมันก็เกี่ยวกับคนอื่นด้วยไง เราก็เออคิดว่า ไม่เล่าดีกว่า ไม่อยากกระทบใคร ไม่อยากยุ่งกับคน มันเยอะไปสำหรับเรา ไม่เจอโควิด คิดไม่ถึงหรอก – มาถึงตอนนี้ (12.04.2021) เราเจอโควิดมาสามระลอกแล้วนะ แล้วธุรกิจของเรามันคือท่องเที่ยวซึ่งกระทบเต็มๆ […]

itong2go

April 13, 2021

“คำตอบ” ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว

Facebook iconFacebookTwitter iconTwitterLINE iconLine“คำตอบ” ไม่ได้มีเพียงข้อเดียว เรื่องของ คำตอบ เจ้าปัญหา กว่าที่มนุษย์เราจะสามารถเลือกได้  ก็ใช้วิธีการค้นหา ต่างๆ นาๆ ที่มีอยู่มากมายล้านแปด แล้วกว่าที่คนเราจะทำการค้นคว้า และนำมาซึ่งการ ตัดสินใจ เราใช้เวลากับมันไปเท่าไหร่ เพื่อเฟ้นหาข้อมูล ในการประกอบการตัดสินใจ ซึ่งแนวคิด และทฤษฎีมากมายที่หามาได้  ก็ใช้ว่าจะทำให้มันออกมาเป็น ผลลัพธ์ เพียงข้อเดียว ชีวิต ก็เช่นกัน มันแทบจะเป็นไป ไม่ได้เลย จริงๆที่เลือกอะไร ได้ง่ายๆ เพราะต่อให้ไม่ใช่คนคิดมาก อะไร แต่กว่าเราจะลงเอยในข้อไหน ก็ไม่เคยเป็นเรื่องที่ง่ายดาย เอาเสียเลย ขอเลือกข้อนี้ “เป็นคำตอบสุดท้าย”  อย่างที่ผู้เข้าแข่งขันต้องพูดในรายการ เกมโชว์ เขาทำกัน ประเด็นก็คือว่า ถ้าเป็นเกมส์โชว์ในรายการ มันก็คือกฎเกณฑ์ กติกา  ในการเข้าแข่งขัน ที่มีไว้ เพื่อสีสัน และความตื่นเต้น กระชากเรตติ้ง เท่านั้นแหละ แล้วไหนจะเรื่องของความ ลังเลใจ แบบที่เห็นกันใน ข้อสอบวัดระดับ การศึกษา  […]

MidnightMessageBox

April 3, 2021