หน้า ชัด หลัง เบลอ

“หน้า ชัด หลัง เบลอ” ฟังดูเหมือนผมกำลังจะสอนเทคนิคการถ่ายภาพเลยว่ามั้ย แต่ไม่หรอก เพราะผมเองก็ไม่ใช่ช่างภาพมืออาชีพ  เป็นแค่เด็กนิเทศที่พอจะสามารถสร้างสรรค์งานศิลป์ด้วยการถ่ายภาพได้บ้างเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าผมจะแค่เกริ่นนำถึงมันซักนิดก็แล้วกัน  แต่หากผิดพลาดประการใด  ก็ขออภัย “มา ณ ที่นี่ด้วยแล้วกันครับ”  🙏 การถ่ายภาพ แบบหน้าชัดหลังเบลอนั้นทำให้ภาพดูมีมิติ เห็นระยะห่างของแบบกับพื้นหลังอย่างชัดเจน ซึ่งPortrait หรือการถ่ายภาพบุคคลนั่นเอง โดยองค์ประกอบของมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร แค่1.รูรับแสง 2.ระยะห่างของตัวแบบ 3.ระยะห่างระหว่างฉากหลัง และ 4.ช่วงเลนส์ เพราะการถ่ายแบบนี้ จึงเป็นหนึ่งในเทคนิคที่จะทำให้ตัวแบบนั้นเด่นขึ้นมา โอเคพอแค่นี้สำหรับการเกริ่น —————————————————————————————————— เพราะ “หน้า ชัด หลัง เบลอ” ที่ผมต้องการพูดนั้น ผมแค่อยากอยากพูดถึงมนุษย์ด้วยกัน เวลาที่เรานั้น “จะรู้จักใครซักคน” —————————————————————————————————— “เราก็จำเป็น” ที่จะต้องเน้นตัวตนในแบบของเขา ใช่หรือป่าว? นั่นมันไม่ได้ต่างอะไรกับเทคนิคการถ่ายรูป แบบหน้าชัดหลังเบลอเลยใช่หรือไม่ ก็ถามใจคุณผู้อ่านที่รักดู เพราะแบบจะต้องเด่นที่สุดใช่หรือไม่ ตัวตนของใครซักคนที่คุณจะรู้จัก ก็ต้องเป็นสิ่งสำคัญ ที่คุณนั้นต้องโฟกัส เพราะมิติในความสัมพันธ์ มักขึ้นอยู่กับตัวบุคคล คนเราไม่ได้เกิดมาจากแม่คนเดียวกัน แม้แต่ประสบการณ์ที่เราเติบโตมานั้น มันก็มีต้องมีข้อแตกต่างกันอยู่แล้วเป็นทุนเดิม […]

MidnightMessageBox

July 28, 2020

“สังเกต” นั้นเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์

“สังเกต” นั้นเป็นทั้งศาสตร์ และศิลป์ ว่าแต่ สังเกต สังกานั้น สำคัญไฉน พฤติกรรมที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด การเรียนรู้ต่างๆไม่เคยหลีกหนีพ้นจากจุดเริ่มต้นด้วยการสังเกต  พอเริ่มรู้ประสีประสา บุพการีที่มักปากเปียกปากแฉะกับความเฉยชาของผม “หัดเป็นคนสังเกตสังกาเสียบ้าง” หรือแม้แต่สมัยที่อยู่ในคาบวิชาวิทยาศาสตร์ตอนประถม ผมมักจะได้ยินประโยคที่ผู้สอนบอกว่า “นักวิทยาศาสตร์ผู้โด่งดังมักเริ่มมาจากการสังเกตกันทั้งนั้น”  ซึ่งผมก็จำมันอย่างขึ้นใจกับที่มาที่ไปของนักวิทย์และนักคิดคนสำคัญ ล้วนแล้วแต่เป็นคนช่างสังเกต โดยไม่คิดแม้แต่จะตั้งข้อสังเกตเลยด้วยซ้ำ เวลาก็ผ่านไป ผมเองก็ได้ออกไปเจอกับโลกภายนอกมากยิ่งขึ้น ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ทั้งศาสตร์และศิลป์  —————————————————————————————————— แต่ประโยคเด็ดนั้น ยังคงวนเวียนในหัวอยู่เสมอ นั่นเลยทำให้ผมเองก็เริ่มตั้งคำถามในประโยคที่เหมือนจะเป็นแค่เกร็ดความรู้จากคาบเรียนวิทย์  กับประโยคว่ากล่าวสั่งสอนของบุพการี นั่นเริ่มที่จะต้องนำมันมาเชื่อมโยงกันเพราะพ่อผมนั้นก็ไม่ได้พูดในฐานะของนักวิทยาศาสตร์แต่อย่างใด เพียงแค่อยากจะให้ลูกชายคนเล็กของเขานั้นหัดสังเกตสิ่งรอบข้างเสียบ้าง นั่นเลยทำให้ผมครุ่นคิดและพิจารณา ว่าแท้ที่จริงแล้ว “การสังเกต” จำเป็นต้องอยู่ในคุณสมบัติของนักวิทยาศาสตร์อย่างเดียวหรือไม่ ซึ่งเวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานเหลือเกิน ร่วมหลายปี ที่คนธรรมดาคนนึงได้ออกไปท่องโลกกว้างและพบเจอผู้คนมากมาย ผมนั้นก็เลยกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า “ไม่” เพราะการสังเกต คือทักษะที่ทุกคนพึงมี ไม่ต่างอะไรกับสิทธิขั้นพื้นฐาน เพราะแม้สัตว์ป่าในสารคดี ก็จำเป็นต้องมี การสังเกตเพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์พวกมัน   “มนุษย์ก็เช่นกัน” ว่าแต่แล้วทำไม “สังเกต” นั้นเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ เพราะถ้าเรากลับมาพูดถึง เรื่องของคนล่ะ การสังเกตนั้นวนเวียนอยู่ในชีวิตเสมอ ซึ่งนั่นหมายความว่ามันก็เป็นทั้งศาสตร์ และศิลป์ในเวลาเดียวกันอยู่ตนนั้นจะเลือกใช้มัน ในมุมมองไหนตามแต่สถานการณ์จะพาไป —————————————————————————————————— […]

MidnightMessageBox

July 21, 2020

อาหารจานนี้รสอะไร?

อาหารจานนี้รสอะไร?“อาหาร”  เป็นทั้งปัจจัยที่ให้สิ่งมีชีวิตยังคงดำรงอยู่ต่อไป และก็เป็นปัจจัยในการสร้างสรรค์ความสุขให้ตนได้ ใครต่อใครก็ต่างสนใจในเรื่องของอาหาร บางคนสนใจและจดจำ ว่าร้านไหนที่ถูกใจ เมนูไหน ที่ถูกปาก เพราะเมื่อถึงช่วงเวลาที่เราได้รับประทานมันเข้าไปความสุขที่ได้นั้น  มันช่างเต็มปากเต็มคำเสียเหลือเกิน “ส่วนบางคน” บางคนก็เลือกที่จะรังสรรค์มันด้วยมือของตนเองเพื่อให้ได้รสชาติที่ถูกใจมากถึงมากที่สุด ในขณะเดียวกันเขาก็แชร์อาหารจานนั้นให้ผู้อื่นได้ลิ้มลองมันอีกด้วย “ประเด็นคือ” รสชาติที่ถูกปากของแต่ละคนนั้นก็แตกต่างกันออกไป หวาน เปรี้ยว เค็ม ขม หรือว่าอูมามิ ที่คุณชื่นชอบ “แล้วถ้าเกิดว่า” รสชาติของชีวิตคุณล่ะ? คุณออกแบบมัน ให้ออกมาเป็นรสชาติไหน “หวาน” แบบไม่ต้องเติมน้ำตาล ช่างดูเป็นอะไรที่สดใสรื่นเริงมากเลยว่ามั้ย? “เปรี้ยว” ไปกับแสงสีเสียงนั่นก็ดูสนุกสนานไม่เลวเลยใช่หรือเปล่า “เค็ม” แบบต้องคิดหน้าคิดหลังในแต่ละการกระทำ ก็ดูดีนะมีสติอยู่ตลอดเวลาดีนิ “ขม” น้ำตาเล็ดไปกับเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาที่มีไว้เป็นกรณีศึกษาแก่ชีวิตก็ไม่เสียเลยนะ หรือแม้แต่ “อูมามิ” เพื่อความสบายใจและปลอดภัยจากรสชาติต่างๆที่สุดโต่งเกินกว่าจะรับมันไหวดี “แต่สุดท้ายแล้ว” การรังสรรค์อาหารแต่ละจานให้ออกพร้อมรับประทาน มันก็ใช่ว่าเครื่องปรุงรส มันจะมีแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะอาหารไทยหรือเทศ องค์ประกอบของมันก็ใช่ว่าจะมีแค่รสเดียว  “ไม่ว่าคุณนั้นจะเป็นคนชอบรสชาติแบบไหน” ว่าแต่คุณนั้นอยากออกแบบรสชาติชีวิตให้ออกมาเป็นแบบไหนกันล่ะ? แต่ที่แน่ๆ ผมก็เชื่อว่า ไม่มีทางเลยที่คุณอยากจะให้มันออกมาในเป็นแค่รสชาติเดียว จะมีก็แต่ว่า คุณจะให้รสชาติไหน เป็นรสชาตินำของอาหารมากกว่า “ชีวิตก็เช่นกัน” ว่าแต่คุณล่ะ อยากจะให้รสชาติไหน […]

MidnightMessageBox

July 7, 2020

บุหรี่หนึ่งมวนกับความสุข5นาที

บุหรี่หนึ่งมวนกับความสุข5นาทีว่าด้วยเรื่องของ “บุหรี่”  คงไม่ปฏิเสธใดๆ ถึงความเป็นพิษภัยในตัวของมัน แต่ผมผมก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน ว่าผมชอบมัน มากมายเหลือเกิน ด้วยหลายปัจจัยที่ให้ผมอ้าแขนรับมันมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต สาธยายเรื่องความดี-เลวของมันไป ก็เท่านั้น เพราะใครต่อใครก็รับรู้ถึงมันอยู่แล้ว แต่เราจะไม่มาพูดถึงในเชิงเหยียด เปรียบเทียบ หรืออวยอะไรเรื่องพวกนั้น เพราะผมต้องการเพียงแค่จะบอกเล่า ถึงที่มาในหัวข้อ “บุหรี่หนึ่งตัวกับความสุข5นาที” ผมเองนั้น มักใช้เวลาไปกับการสูบมัน เพื่อออกไปข้างนอกบ้าน โดยปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผมสูบนั้นก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเพื่อเพิ่มอรรถรส ในการใช้ชีวิต ไม่ว่าจะเพื่อเพิ่มขณะสุขในขณะนั้น หรือแม้แต่เพื่อคลายเครียดในสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ แต่มันก็มักช่วยอะไรให้ชีวิตมันผ่านพ้นไปได้ ในหลายๆอย่าง  เพื่อนๆและคนรอบข้าง มักบอกว่าผมมักสูบจัดไป แต่เพราะอะไรกัน ถึงได้มีพฤติกรรมเช่นนั้น ก็เพราะเวลาที่จะใช้ร่วมอยู่กับมัน นั้นช่างสั้นเสียเหลือเกิน ระยะเวลาการเผาไหม้ของบุหรี่หนึ่งมวนมันรวดเร็วเกินไป ไม่ได้ต่างอะไรกับการที่คนเรานั้นหายใจเอาซะเลย มันเลยเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมความสุขที่ผมได้รับจากมัน นั้นช่างสั้นเสียเหลือเกิน ไม่เพียงพอต่อความต้องการที่มีมากเกินไปในตนเอง ผมอยู่กับมันได้นานเพียงแค่ 5นาที เท่านั้นเอง ทั้งๆทีหลายครั้ง ผมเองก็พยายามที่จะให้มันให้อรรถรสได้มากกว่าเวลาที่ถูกจำกัด แต่ทว่ามันช่างเป็นอะไรที่ยากเย็นเสียเหลือเกิน  เพราะในการที่จะรั้งความสุขในเวลาที่แสนจำกัด มันก็เป็นเรื่องที่อาจไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้นั่นเอง การทำใจและยอมรับในความสุขแต่ละครั้ง มันจึงเป็นเรื่องที่เราต้องเข้าใจ อย่าได้ฝืนมันมากเกินไป เพราะนั่นอาจทำให้ความสุขอันแสนสั้น นั้นถูกลดทอนลงไปอีกขั้น เพราะฉะนั้นอย่าไปคิดมากกับมัน กับการที่เราจะรั้งความสุขให้ได้ ตราบนานเท่านาน แทนทีเราจะพยายามรั้งมันไว้ อาจไม่ใช่เรื่องที่ดีซักเท่าไหร่ “งั้นเอางี้ดีไหม” […]

MidnightMessageBox

July 1, 2020

Heart heal happiness

Heart heal happiness heart [n.] หัวใจ heal [vt.] รักษา  happiness [n.] ความสุข ____________________________________________________________________ สามคำที่ผมได้กล่าวไปเมื่อข้างต้นนี้ มันคืออะไร?  ผมกำลังจะมาเขียนบทความสอนภาษางั้นหรือยังไง แต่เปล่าเลย นั่นไม่ใช่ประเด็นที่จะมาบอกกล่าวกัน แต่สิ่งสำคัญ คือความเชื่อมโยงของมัน ที่แสนสร้างสรรค์ เพื่อให้เจ้าคำสามคำนี้ เป็นตัวช่วยบ่งบอก และว่ากล่าวกัน เรื่องของความสุขอย่างง่าย ที่ใครต่อใครก็สามารถพึงมีมันได้ ความคาดหวังผมนั้น ก็ไม่ได้มีอะไร ที่มากมายไปกว่าการที่จะทำให้จิตใจของใครซักคนนั้นพองโตมากกว่าเดิม ไม่มากก็น้อย “หัวใจ”  สิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้ ต่างก็มีหัวจิตหัวใจ ใครต่อใครนั้นก็ต้องพึงมี เปรียบเสมือนกับสิทธิขั้นพื้นฐาน ที่ไม่ควรยอมให้ใคร จะสามารถพรากมันไป จากใจคุณได้ เพราะนั่นก็คืออีกหนึ่งปัจจัยสำคัญในการดำเนินชีวิตอันเป็นสุข “รักษา”  คุณกำลังรักษาอะไร? เพื่อที่จะให้ชีวิตของคุณ ที่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้เป็นไปด้วยดี และมีความสุขไปกับสิ่งรอบกาย โดยที่มันก็จะเป็นกำลังสำคัญ เพื่อให้คุณนั้น มีภูมิคุ้มกัน แก่สิ่งไม่พึงประสงค์แก่จิตใจ ที่รายล้อมอยู่ทั่วไป บนโลกใบนี้ “ความสุข”  ความสุขนั่นไง นั้นใช่คำตอบที่คุณกำลังตามหาอยู่หรือเปล่า?  สิ่งใด ที่สามารถทำให้คุณยิ้มได้ให้แก่โลกที่แสนกว้างใหญ่แห่ง […]

MidnightMessageBox

June 26, 2020

สัปดาห์แห่งความรู้สึก

สัปดาห์แห่งความรู้สึก Week / weak ผมกำลังจะขึ้นเครื่องในเย็นวันศุกร์ หลังจากที่สอบเสร็จเพื่อกลับเชียงใหม่ บ้านเกิดที่คุ้นเคยเพื่อพบปะครอบครัวรวมไปถึงเพื่อนฝูงที่นัดรวมตัวกันในช่วงเทศกาล ผมมีเวลาพักผ่อนหย่อนใจเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ก่อนที่ผมจะไปเรียนต่อ ด้วยความเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ทำให้พลังกายและพลังใจ นั้นเหลือน้อยเต็มที โดยความคาดหวังกับการกลับบ้านครั้งนี้ คือการกลับไปชาร์จกายใจตัวเอง เพื่อให้พร้อมต่อการกลับเข้าไปในความวุ่นวาย ในเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับไหล ผมไม่แม้แต่ที่จะคิดวางแผน ว่ากลับไปทำอะไรบ้าง รู้เพียงแต่ว่าทุกการกระทำที่นั่น ผมจะทำเพื่อกอบโกยความสุขให้แน่นหนาพอที่จะกลับไปรับความกดดันต่อที่นั่นได้ —————————————————————————————————— “ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินได้ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพแล้ว” เมื่อผมได้ก้าวออกจากสนามบิน  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  “เห้ยมึง คืนนี้ร้านเดิม” แล้วสายก็ตัดไปในทันที เวลานั้นไม่คอยท่าผมเลยจัดการตัวเองเรียบร้อยเพื่อที่จะไปพบปะเพื่อนๆให้มันชื่นใจ ไม่นานผมก็ไปถึงร้านประจำที่คุ้นเคย พร้อมกับบรรยากาศเก่าๆ กับเรื่องราวที่ของวันวานในความทรงจำก็กลับกลายเป็นเรื่องจริงอีกครั้ง เมื่อความคิดถึงของเราทุกคนได้ถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง ความสนุกสนานจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว  ซึ่งใครจะสนกันหล่ะ ในเมื่อพวกเขาที่คุณคิดถึงได้มารวมตัวกันอยู่ภายหน้าคุณแล้ว —————————————————————————————————— “จบท่อนนี้ หมดแก้ว!!!” ความบันเทิงยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งถึงเวลาห้าทุ่มกว่า ซึ่งนั่นก็คือเวลาพีคที่สุดของค่ำคืนแล้ว สำหรับร้านที่ปิดเที่ยงคืน ไม่โต๊ะไหนก็ต่างร้องตะโกนในบทเพลงร่วมสมัย ที่ใครต่อใครต่างก็ร้องตามได้ ทุกคนในโต๊ะต่างก็ต่างคึกครื้นในบรรยากาศและเสียงเพลง โดยต่างก็มีบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องคนรู้จักต่างก็เข้ามาทักทายกันข้ามโต๊ะไปมา ทั้งๆที่เมื่อเจอหน้ากันส่วนในเวลากลางวันก็เรามักทำแค่ทักทายกันผ่าน หรืออาจจะยิ้มให้กันเป็นมารยาทของคนที่รู้จักกัน แต่ด้วยค่ำคืนนี้ ที่มีเครื่องดื่มเย็นๆเป็นตัวกระตุ้นในการทักทายผู้คนและพบปะกัน ทำให้ช่องว่างระหว่างกัน ที่ถูกคั่นโดยความเขินอาย นั้นทะลายหายไปทันที ทันใดนั้นผมก็มีโอกาสได้รู้จักกับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเป็นรุ่นน้องในคณะของเพื่อนร่วมโต๊ะ ทำให้เราได้มีโอกาสรู้จักกัน […]

MidnightMessageBox

June 24, 2020

อะไรที่ย่อยง่าย

ต่างๆ ใดๆ ต้องเป็น “อะไรที่ย่อยง่าย” ดูเหมือนว่าชีวิตที่ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีวันตามโลกใบนี้ ที่กำลังหมุนรอบตัวเองได้ทันเสียที อาจเป็นอีกหนึ่งปัจจัย ทำให้คนเรานั้น มีพฤติกรรมการใช้ชีวิตที่ไม่อยากจะเชื่องช้าแม้แต่วินาทีเดียว  เพราะคุณเองก็อาจกลัวที่จะเห็นแผ่นหลังของใครซักคน ที่กำลังเดินแซงหน้าตัวคุณไป ซึ่งมันก็ทำให้คุณนั้นพยายามจะหาอะไรที่มันจะสามารถทำให้คุณนั้นได้เดินเร็วยิ่งขึ้น โดยแรงผลักดันในการพัฒนาตนเอง ถือเป็นสิ่งที่ดี แต่บางทีแรงใจที่มี ก็อาจหมดลงอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้นด้วยเช่นกัน เราต่างมัวแต่แสวงหาอะไรย่อยง่าย เพื่อทดแทนความเชื่องช้าที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเวลา ในพฤติกรรม ชีวิตประจำวันของคุณ ผมเชื่อว่า คงไม่มีใครปฏิเสธว่า พวกคุณทุกคนต่างเคยผ่าน รสชาติข้าวกล่องในร้านสดวกซื้อ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่รสชาติอูมามิเข้ากับรสสัมผัสในปากคุณ โดยในเวลาไม่ถึงสามนาที มันช่างเป็นเวลาอันรวดเร็วเหลือเกินกับสิ่งนี้ คุณก็อิ่มท้อง พร้อมออกเดินทางแล้ว เรื่องดราม่าหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนในสังคม อาจเป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถปฏิเสธได้ ว่าคนส่วนใหญ่ในสังคมนั้น ชอบรับฟังมันเสียเหลือเกิน จนใครหลายคนนำสิ่งเหล่านี้ มาสรุปใจความให้ฟัง เพื่อให้มันย่อยง่ายในทีเดียว เราก็รับรู้ในประเด็นเหล่านั้นอย่างง่ายดาย เพื่อที่จะได้มีเวลาไปเสพประเด็นอื่นที่กำลังเกิดขึ้นต่อไป มันทำให้ผมเริ่มสงสัย ว่าแต่คุณกำลังคาดหวังในความรวดเร็ว และย่อยง่ายนั้น มากน้อยขนาดไหน เพราะแม้แต่สื่อบันเทิง เพื่อบรรเทาความเครียด อย่างภาพยนตร์ที่พร้อมจะมอบความสุขในการรับชมแก่คุณได้เป็นเวลามากกว่าหกสิบนาที แต่บางทีคุณก็เลือกที่ย่อยมัน ให้เวลามันเร็วขึ้น ด้วยการเลือกฟังสรุปหนังทั้งเรื่องให้ออกมา ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแทน ผมเข้าใจว่าเวลานั้นมีค่า แต่คุณค่าของเวลาและสิ่งต่างๆ มันก็น่าจะมีความสุขใจที่ได้ใช้เวลาด้วย หรือเปล่า? […]

MidnightMessageBox

June 22, 2020

ควันบุหรี่ เสียงดนตรี และแก้วบรั่นดี

ควันบุหรี่ เสียงดนตรี และแก้วบรั่นดี ความละมุนละไม เร่าร้อน และหลากหลายของเสียงดนตรี ที่ล่องลอยไปกับควันบุหรี่ เสิร์ฟพร้อมกับบรั่นดี นั้นใช้บ่งบอกอัตลักษณ์ของความคลาสสิคอย่างยุค50sได้อย่างดี ความลุ่มหลงของเสียงดนตรี ที่ตัวผมมีต่อบริบทสังคมในช่วงเวลานั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ  ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้ลองสัมผัสกับบริบททางสังคม และวัฒนธรรมเหล่านั้นด้วยตนเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมนั้น สัมผัส เชื่อมต่อกับมันได้นั้น ภาพยนตร์ ที่มีทั้งภาพและเสียงอาจช่วยได้ในระดับนึง และสิ่งที่ช่วยผมได้จริงๆแล้วนั้น คือ”เสียงดนตรี” อย่าง เพลงสวิงแจ๊ส และโซล ที่หวานนุ่ม และละมุนละไม หรืออาจจะเป็น เพลงร็อคแอนด์ โรล ที่เร่าร้อน และชวนฝัน ที่เพียงแค่ได้ฟัง และนั่งจิตนาการอยู่ดาดฟ้าของที่ไหนซักแห่งและจ้องมองรถยนต์ที่แล่นผ่านไปกับแสงไฟที่ส่องสว่างไปตามท้องถนนยามราตรี เพียงเท่านี้จินตนาการของผม ก็เตลิดแล้วลุ่มหลงวนเวียนอยู่ยุคสมัยที่ผ่านมา ความละมุนละไมของ เพลงแจ๊สในยุคนั้นยังคงตราตรึงใจฉันมาจนถึงทุกวันนี้  ศิลปินมากมายทั้งชาย หญิงที่ผ่านหูเรามานั้นช่างเป็นอะไรที่มหัศจรรย์ อย่างไม่น่าเชื่อ ศิลปินแจ๊สในยุคนั้นอย่าง Ella Fitzgerald ,Tony Bennett , Ray Charles ,Bobby Darin และLouis Armstrong รวมไปถึงเพลงโซล ซึ่งเปรียบเสมือนจิตวิญญานของคนผิวสีเลยก็ว่าได้ อย่าง […]

MidnightMessageBox

June 15, 2020

“ดวงใจ” กระหายน้ำ

“ดวงใจ” กระหายน้ำ กับธรรมชาตินั้น ที่สร้างชีวิต และชีวิตก็ดำรงอยู่ได้โดยมีธรรมชาติคอยดูแลเอาใจใส่ ดั่งพ่อที่คอยตักเตือน และแม่ที่คอยปลอบโยนด้วยความห่วงใย เพื่อทำให้ชีวิต ได้เติบโตและงอกงามได้ ตามที่ใจต้องการ  ทำไมโลกใบนี้ถึงเป็นดวงดาวที่แสนวิเศษ ทำไมธรรมชาติที่แสนสวยงามถึงคงอยู่เพื่อคอยมอบชีวิตให้ผู้อยู่อาศัยตัวน้อยๆบนดาวเคราะห์ดวงนี้ และมันถูกหล่อเลี้ยงด้วยสายน้ำ วัฎจักรเหล่านี้ยังหมุนไปดั่งเช่น “โลก” ที่หมุนรอบตัวเอง แต่แล้วทำไม หัวจิตหัวใจคนเรา  ถึงถูกปล่อยทิ้งไว้  ให้มันแห้งเหือดไป  ตามกระแสของเวลา —————————————————————————————————— เหมือนกับมนุษย์กำลังหลงลืม หรือแม้กระทั่ง อาจถูกบดบังจากสภาวะความตึงเครียดบางอย่างที่ตัวขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะหน้าที่การงาน ปัจจัยอะไรก็ตามแต่  บางสิ่งที่เป็นเครื่องเติมเต็มจิตใจ กำลังถูกบดบังอย่างเศร้าหมอง มันทำให้องค์ประกอบของความสุขนั้นขาดหายไปอย่างน่าใจหาย เปรียบกับฝืนป่าอันกว้างใหญ่ ที่กำลังป่วยไข้ จากพิษของความเจริญ ที่ถาโถมเข้ามาจึงนำมาซึ่งผืนป่าที่เหลือน้อยลง  เพราะพวกเราที่หลงลืมไป ว่าความกระหายในอำนาจ และตัณหา ที่ก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจ จึงทำให้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่เรามักมอบมันให้แก่สิ่งรอบข้าง รวมไปถึงตนเอง นั้นเลือนหายไป ดั่งดวงใจที่เหือดแห้ง คุณรู้ใช้มั้ย? ว่าต้นไม้ต้องการน้ำ สิ่งมีชีวิตต้องการน้ำ  และดวงใจคุณเองก็ต้องการเช่นกัน สมองนั้นอาจกระหายในอำนาจ กระหายตัณหา และดวงใจน้อยๆก็กระหายเช่นกัน แต่ว่าความกระหายของมันก็เพียงแค่กระหายหยดน้ำที่จะมาช่วยให้มันชุ่มชื่นอีกครั้ง และพองโตขึ้นมาใหม่ เพื่อสร้างสรรค์สีสันให้แก่โลกใบนี้อีกครั้ง และนำพาความชุ่มชื่นเหล่านี้ […]

MidnightMessageBox

June 14, 2020

ผู้ซึ่งแสวงหาโอกาส

ผู้ซึ่งแสวงหาโอกาส ในขณะที่โลกกำลังหมุนไป เราต่างก็เสาะแสวงหา อนาคตของมวลมนุษยชาติ ทั้งความเจริญ ผู้แสวงหาโอกาส ความก้าวหน้า เพื่อตอกย้ำว่าเรายังคงดิ้นรนเพื่อตัวเองและความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ แต่ทว่ารากฐานของมันมักมีจุดเริ่มต้นมาจาก “โอกาส” เราผู้ซึ่งแสวงหาโอกาสนั้น อาจกล่าวได้ว่า คนเราล้วนแล้วแต่เป็นผู้แสวงหาที่พึ่งพาประสบการณ์จากการออกไปผจญภัยในโลกภายนอกและเติบโตไปกับมัน ซึ่งโชคชะตา ก็อาจเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ใครต่อใครก็อาจมี แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราออกไปพบกับโลกภายนอกมากน้อยแค่ไหน แล้วการที่ใครซักคนจะก้าวเดินไปในเส้นทางชีวิตนั้น เราก็มักที่จะต้องออกไปผจญภัยในโลกภายนอกอยู่เสมอ เช่นเดียวการแสวงหาความรู้ ความเข้าใจ ที่ไม่ได้มีอยู่แค่ในห้องเรียน หรือโลกออนไลน์เพียงอย่างเดียว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงเป็นผู้แสวงหาโอกาส ซึ่งจริงๆแล้ว ที่กล่าวมา ก็อาจหมายรวมถึงทุกชีวิตบนดาวดวงนี้ ก็ล้วนแล้วแต่แสวงหาโอกาสกันทั้งนั้น เพราะการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์เป็นสิ่งสำคัญ เพื่อสร้างสีสรรค์ ในการมีตัวตนให้แก่โลกใบนี้ เพราะ “โอกาส” นั้นไม่เลือกเวลาเกิด ด้วยความปรารถนาดีจาก เพื่อน มนุษย์ท่านหนึ่งถึง เพื่อนร่วมโลกท่านอื่น

MidnightMessageBox

June 11, 2020

เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา

เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา หลายคนมักจะพูดเสมอว่า ชีวิตคนเรานั้นจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไป ซึ่งชีวิตคนเรานั้นมันก็ช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน นั่นหมายความว่าเราต่างก็ก้าวไปข้างหน้าในเส้นทางของตัวเองในคนละเส้นทางกับผู้คนรอบข้าง ที่ถึงแม้อาจจะไลฟสไตล์ ความชอบที่คล้ายคลึงกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรานั้นกำลังเดินทางไปในเส้นทางเดียวกันตลอดจนถึงบั้นปลายชีวิต แต่ก็มีเหมือนกันที่เส้นทางของคนเราจะมาบรรจบกันในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิตเมื่อครั้งเยาว์วัย และสิ่งเหล่านี้อาจหมายถึง มิตรภาพ และความผูกพันที่มนุษย์นั้นต่างโคจรมาพบเจอกันในระหว่างที่ต่างคนต่างก็ก้าวเดินกันไป และมันก็มักจะมาในรูปแบบของคนรู้ใจที่เป็นเพื่อนฝูง หรือมากกว่านั้นแต่ผมจะขอมุ่งประเด็นไปที่เพื่อนฝูงเพราะถ้านอกจากครอบครัวและคนที่เรารักแล้วนั้น ความสัมพันธ์เหล่านี้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด มิตรภาพที่แน่นแฟ้นมันจะมาคู่กับสายสัมพันธ์ที่ไม่เคยจางหาย เพราะดีเทลเหล่านี้มันแฝงไปด้วยความทรงจำที่ทั้งสุข และทุกข์ปะปนกันไปแต่แล้วบทสรุปและสิ่งที่เราได้มา มันกลับกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่า ที่ยากจะอะไรหาอะไรมาเทียบเคียงได้  อาจเป็นเพราะความเยาว์วัยและไร้เดียงสา ที่ทำให้มันยิ่งเป็นคุณค่าที่มิอาจลมเลือนไปจากใจได้ มิตรภาพที่แม้จะอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน แต่ต่างคนต่างก็มีเส้นทางที่จะต้องก้าวเดินต่อไปในเส้นทางของตนเอง ซึ่งสิ่งสำคัญในการเดินทางนั่นก็คือการจดจำเส้นทางที่เคยเดินผ่านมา บ่อเกิดความสุขในความเยาว์วัยนั้นมันมีที่มาที่ไปที่ไม่อาจถูกลบเลือนออกจากใจ “ความสุขในเส้นทาง…ที่เดินผ่านมา”

MidnightMessageBox

June 6, 2020

น้ำทะเลกำลังลดลง

น้ำทะเลกำลังลดลง “ท้องทะเล” ความกว้างใหญ่ไพศาลที่แสนสวยงาม ที่ยากเกินกว่าที่เราจะล่วงรู้ถึงมันอย่างทั่วถึง  แต่เราชื่นชมความสวยงาม ขณะเดียวกันกับที่เราต่างก็ยำเกรงมันเช่นกัน เพราะเรานั้นต่างไม่ยังเข้าใจในตัวตนของมันอย่างทะลุปรุโปร่ง  ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน เพราะเราต่างก็หลงไหลในประกายแสงที่ตกกระทบกับผืนน้ำ กับทะเลที่แสนเย็นสบาย เหมาะแก่การซึมซับความสุข อย่างหาที่สุดไม่ได้ ความสุขที่เราได้นั่งรับลมและมองผืนน้ำประกายแสง อาจดูเป็นความสุขที่ช่างเรียบง่ายเสียเหลือเกิน ยิ่งถ้าเกิดข้างตัวเรามีเครื่องดื่มเย็นๆด้วยนี่ ผมเชื่อว่า ความสุขของเราคงจะยิ่งทวีคูณแน่นอน “จงโปรดระวังและอย่าได้ลืมยำเกรงในมัน” ถ้าหากเรามองกลับกันในอีกมิตินึงหล่ะ ในด้านความน่ากลัวของมัน ก็มีมากพอตัวเช่นกัน ท้องทะเลที่แสนสงบนิ่ง อาจนำมาซึ่งคลื่นลมที่แรงพอจะทำให้คุณเจ็บตัวได้เช่นเดียวกัน อย่างเช่นการที่เรากำลังใช้จ่ายอย่างสุขสบาย โดยที่เรานั้นอาจอาจหลงลืม หรือไม่ได้สนใจสิ่งที่ควรเก็บรักษาไว้อย่างระมัดระวังเพื่ออนาคตที่กำลังจะผ่านเข้ามาในทุกๆวัน  เพราะบางครั้งสิ่งรอบกาย ก็อาจทำให้คุณหลงลืมสิ่งเหล่านี้ไป บางทีคุณอาจจะต้องมานั่งคิดใหม่ ว่าประวัติศาสตร์การเกิดพายุ และความแปรปรวนของท้องทะละที่ผ่านมา มักเป็นกรณีศึกษา ให้เรายำเกรงมันมากยิ่งขึ้น อย่างในสถานการณ์ตอนนี้ที่คลื่นลม กระแสน้ำของโลกใบนี้ช่างวุ่นวาย และไม่สามารถเอาแน่เอานอนกับมันเลย  ถึงแม้บางทีท้องทะเลอาจจะสงบ แต่คุณอย่าได้ลืมสังเกตอย่างถี่ถ้วน ว่าในความสงบ หลังพายุที่ผ่านมา ณ ตอนนั้น “น้ำทะเลกำลังลดลงหรือป่าว” เพราะนั่นอาจเป็นสัญญาณของคลื่นลูกใหญ่ ที่รอเวลาพร้อมซัดชายฝั่ง อาจทำให้คุณเจ็บตัวอีกครั้ง จากอดีตที่ผ่าน แล้วสายตาคู่นั้น คุณจะยังมองมัน เหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า “นั้นแหละครับผมกำลังถามคุณอยู่” ด้วยความปรารถนาดี จาก เพื่อน มนุษย์ท่านหนึ่ง […]

MidnightMessageBox

June 5, 2020

สบตา ณ สี่แยก

สบตา ณ สี่แยก แล้วก็มาถึงเย็นวันอังคาร กับผมที่กำลังออกจากบ้านเพื่อจะไปร้านประจำ เพื่อหาที่นั่งทำงานอย่างที่ตนคุ้นเคย แล้วผมก็เลือกเส้นทางประจำในการเดินทางเข้าตัวเมืองโดยใช้เส้นทางประจำ นั่นก้คือถนนเรียบคลองชลประทาน ซึ่งไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ผมก็มักจะใช้เส้นทางนี้ในการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นจะเป็นเวลาเรียน หรือเวลาออกไปหาที่นั่งทำงาน  แต่แล้ววันนี้ ยามอาทิตย์อัสดงก็เกิดได้เจอเรื่องราวที่ไม่อาจที่จะอดสงสัยได้เลยเพราะในระหว่างที่ติดไฟแดงอยู่หน้า อบต. ก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดข้างๆแล้วผมก็เกิดความรู้สึกที่ว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่ เป็นความรู้สึกอึดอัด และกดดันอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งผมเชื่อว่าคุณที่กำลังอ่านอยู่นั้น  ต่างก็ต้องเคยเจอประสบการณ์การความรู้สึกของการถูกจ้องมองเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นผมจึงหันไปด้วยความสงสัย แล้วผมก็พบกับ ใบหน้าที่เปรอะเปื้อน มอมแมม ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ภายใต้ชุดเครื่องแบบสีน้ำตาลที่นั่งอยู่อยู่ท้ายรถกระบะ ทำให้ความอึดอัดนั้นจางหายไป เมื่อรู้ว่านี่คือคนที่กำลังจ้องมองเราอย่างไม่ละสายตา แต่กลับได้ความสงสัยเข้ามาแทน  ว่าทำไมชายแปลกหน้าถึงต้องมานั่งในคันนี้ ด้วยเหตุผลอะไร แล้วสายตากับสีหน้าที่กำลังวิงวอนเหมือนกำลังร้องขออะไรบางอย่าง แล้วทันใดนั้น ความอัดอั้นที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของชายคนนี้ กำลังจะจางให้ไป เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีใหม่ ทำให้เรานั้นต้องก้าวต่อไป ทิ้งไว้แต่ความสงสัยในใจ ว่าเหตุใด ทำไมคุณถึงนั่งอยู่ในรถคันนั้นที่รายล้อมไปด้วยลูกกรงที่แน่นหนาขนาดนั้น ในที่สุดปฏิสัมพันธ์ของเราผ่านดวงตานั้น ก็ค่อยๆไกลห่างออกไป ได้เหลือทิ้งเอาไว้เพียงแต่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อน กับตราของกรมราชทัณฑ์ที่ติดอยู่ข้างรถกระบะคันนั้น แล้วเราต่างก็ออกเดินทางกันต่อไปบนท้องถนนที่อยู่บนคนละเส้นทาง “ในดวงตาคู่นั้น กำลังสื่อสารอะไร?”

MidnightMessageBox

May 31, 2020

โปรดอ่านต่อหน้าต่อไป

โปรดอ่านต่อหน้าต่อไป ในเรื่องของชีวิตนั้น การเปลี่ยนผ่านของช่วงเวลานั้นคือสิ่งที่คุณต้องเผชิญ แล้วคุณไม่มีทางหลีกหนีมันพ้น ไม่ว่าก่อนหน้านั้น คุณจะมีความสุขจนล้น จะทุกข์ระทมจนคุณอยากจะลบเลือนมันออกจากช่วงชีวิตไปให้พ้นๆเสีย แล้วผมก็เป็นคนนึงที่รู้สึกปลื้มปริ่มหัวใจในช่วงเวลาตลอด 20กว่าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นช่วง ประถม มัธยม หรือแม้กระทั่งมหาลัย แต่แล้วเมื่อถึงช่วงการเปลี่ยนผ่านในช่วงวัยอย่างเช่นจบการศึกษา ในช่วงก่อนหน้านั้นไม่กี่วัน ภาพเก่าๆในอดีตที่มีทั้งสุขและทุกข์ต่างย้อนเข้ามา แล้วฉายมันออกทางสายตา ดั่งโปรเจคเตอร์ที่กำลังฉายภาพความสนุกสนาน ในงานรวมรุ่น และสิ่งนั้น มักทำให้ฉันเกิดความรู้สึกที่ว่า “จะเป็นไปได้มั้ย” ที่เราจะขอต่อเวลาแห่งความสุขเหล่านี้ ให้มันยืดออกไปดั่งเช่น การทดเวลาบาดเจ็บ —————————————————————————————————— และมัน “จะเป็นไปได้มั้ย” ที่จะทำให้เราไม่ลืมเลือนความสุขเหล่านั้น ที่มันจะผ่านพ้นไปตามกาลเวลา เพราะลึกๆแล้วนิยายส่วนใหญ่ มักจะมีวันจบบริบูรณ์ แล้วถ้าเป็นนิยายชีวิตล่ะมันจะมีวันจบบริบูรณ์เหมือนนิยายทั่วไปมั้ย? ผมคิดว่ามันอาจจะมี ในมุมมองที่ว่า เมื่อเรานั้นเดินทางมาถึงจุดอิ่มตัวที่สุด หรือแม้แต่จุดสุดท้ายของชีวิตของเรา แต่สิ่งเหล่านี้มันก้อาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป ตราบใดที่คนเรานั้นยังคงมีความเมตตา และสร้างคุณค่าให้กับสิ่งรอบกายให้เป็นความทรงจำของกันและกัน สิ่งนั้นก็อาจจะช่วยต่อเวลาการจบบริบูรณ์ของนิยายชีวิตเราได้ออกไป แต่ถึงยังไง หัวใจสำคัญมันก็ยังอยู่ที่ระหว่างการเขียนนิยายชีวิตนั้น เราจะขีดเขียนมันออกมาเป็นเช่นไร ให้นิยายนั้นถึงแม้จะจบบริบูรณ์ไป แต่ยังคงเป็นที่จดจำของใครหลายคนๆ และในระหว่างที่นิยายกำลังดำเนินต่อไป มันจะเป็นยังไง นั้นไม่สำคัญ แล้วยอมรับเรื่องราวที่มาว่า สุดท้ายนั้น มันจะกลายเป็นความทรงจำ เมื่อเวลานั้นมาถึง เพราะฉะนั้นได้โปรด “อ่านต่อหน้าต่อไป”

MidnightMessageBox

May 28, 2020

เข็มทิศ ความสุข

เข็มทิศ ความสุข*มึงว่า เข็มทิศ นอกจากจะใช้หาตำแหน่งสถานที่แล้วมันใช้หาอะไรได้อีกวะ? ก็ไม่น่ามีแล้วป่ะมันก็สร้างมาเพื่อแค่นั้นเอง* *แล้วมึงเคยได้ยินเรื่อง เข็มทิศ ความสุข ป่ะ? ไม่อะ…มันคืออะไร?* งั้นเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง “เรื่องมันมีอยู่ว่า” ชายคนหนึ่งที่รู้สึกเหนื่อยกับวิถีชีวิตที่เป็นอยู่ หน้าที่การงานที่ฝืดเคืองเพราะพิษเศรฐกิจ กับเจ้านายผู้กดขี่ข่มเหงพนักงานยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย แล้วไหนจะเพื่อนร่วมงานตัวดีอีกหล่ะ ที่ทุกคนต่างไร้ซึ่งจิตใจและความเมตตา เมื่อสุภาษิตที่ว่า “คนล้มอย่าข้าม” ไม่สามารถใช้ได้กับมนุษย์ในสำนักงานแห่งนี้ หรือว่าบางที อาจจะใช้ไม่ได้กับโลกใบนี้แล้วด้วยซ้ำ สภาพความเป็นอยู่ในสำนักงานใจกลางเมืองเชียงใหม่ เมืองที่ได้ชื่อว่าเกิดมาเพื่อให้มนุษย์ได้ใช้ชีวิต Slow life อย่างแท้จริง แต่กับสำนักงานแห่งนี้ นั้นต่างกันออกไป มันคือสถาการณ์ที่ ที่ผู้คนต่างจ้องที่จะเขมือบกันอย่างช้าๆแทน ดังชาวประมงนั่งรอเวลา ให้ปลามาติดเบ็ด —————————————————————————————————— ทำให้การตามหาความจริงใจนั้น ยากเย็นยิ่งกว่างมเข็มใต้มหาสมุทร ในขณะที่ทุกคนตามหามัน แต่กลับไร้ซึ่งความจริงใจ ที่มีให้กัน มีเพียงชายคนนี้ ที่เพียงต้องการ ทำงานเก็บเงินเพื่อที่จะได้หนีไปเที่ยวทะเลช่วงปีใหม่กับครอบครัวเพียงเท่านั้น กับหนุ่มน้อยลูกของเจ้านาย ผู้ที่คนในสำนักงาน ต่างรักและเอ็นดู เนื่องจากเป็นลูกของคนที่กุมชะตาของพวกเขาในอนาคต ทั้งสองคน มักจะมีโอกาสได้พูดคุยกันอยู่เสมอๆ เนื่องจากชายคนนี้มักจะอยู่สำนักงานและทำงานล่วงเวลาอยู่เสมอๆ ซึ่งในบางครั้งเขาก็เลือกที่จะนอนที่นั่นมันเสียเลย ส่วนทางเด็กหนุ่มที่เวลาหลังเลิกเรียนมักจะมารอพ่อที่กำลังประชุมอยู่เสมอ ทำให้สำนักงาน เปรียบเสมือนสนามเด็กเล่น และชายหนุ่มก็คือเพื่อนเล่นหลังเลิกเรียนเพียงคนเดียวของเขา —————————————————————————————————— […]

MidnightMessageBox

May 26, 2020